Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Καλή ανατρεπτική χρονια;


Σ ένα κόσμο που βρίθει από παλιάτσους, προσκυνημένους και ληστές, σ ένα κόσμο με τροποποιημένη τη συλλογική συνείδηση και με την κατασκευασμένη αταξία των πραγμάτων να συνθλίβει χώρες και λαούς, σε ένα κόσμο όπου κυριαρχεί η εκμετάλλευση και οι κοινωνίες εκτελούνται με συμβόλαια θανάτου, τί να ευχηθεί κανείς;

Ίσως ευχές για μια φωτιά, και πάθος για τη ζωή…

Ευχές για ένα άλμα που θα μας βγάλει από τον λήθαργο, "ένα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά" που θα ξυπνήσει την ελπίδα..

Ας είναι η νέα χρονιά η χρονιά της αντίστασης και της αντίδρασης. Ας είναι η αρχή μιας εποχής που θα μας τιμά αντί να μας ντροπιάζει.. Για μας, για τα παιδιά μας και για τα παιδιά που θα ‘ρθουν.

Καλή χρονιά!

Δηιδάμεια

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

"Σιωπή" του Άγγελου Δημητρίου

I have tried to write Paradise
Do not move
Let the wind speak
That is paradise.
                                  Ezra Pound

                                                                      
Αγάπανθους σαγόρασα
από της νύχτας τα πανέρια,
τα δάχτυλά σου περιστέρια
σκορπούν φως και σιωπή.

Θα ‘ρθω πατώντας μαλακά,
όπως επάνω σε πευκοβελόνες,
να την σκεπάσω μ’ άγριες ανεμώνες
τη νεκρική σου ομορφιά.

Αν μου μιλήσεις θα πεθάνω,
ως τώρα ζω στα σκοτεινά,
την μέρα που εσύ μ’ αρνιόσουν
έσκυψα  μύρισά σου τα μαλλιά.


Άγγελος Δημητρίου- Αλήτες του Ουρανού( Λόγχη, 2017)

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

«Αν οι Έλληνες ήξεραν Ιστορία…»

«Αν οι Έλληνες ήξεραν Ιστορία…»


«Οι Έλληνες δεν ξέρουν Ιστορία. Και κυριότατα γιατί δεν τους μαθαίνουν. Και δεν τους μαθαίνουν γιατί δεν συμφέρει να ξέρουν και να κρίνουν, αλλά και γιατί τα μυαλά συντριπτικής πλειονότητας των διδασκόντων είναι χαλασμένα -όπως και ήταν χαλασμένα πριν αντίστροφα… Όλοι απλώναν αναχρονιστικά τις ιδεούλες τους και τις πίστεις τους στο παρελθόν, κόβαν και ράβαν την ιστορία στα μικρά μέτρα τους. Αλλ’ έτσι η βαθύτερη ζήτηση της ιστορίας, που είναι κάτι το πολύ ριζικό στην ανθρώπινη συνείδηση, δεν ικανοποιείται, πεινάει επί μακρόν, κι εντέλει μαραίνεται...

Ποια ιστορία; Ποιος την δίδαξε ποτέ σωστά; Ποιος νοιάστηκε αλήθεια; Και γι’ αυτό ίσως δεν έχουμε και ιστορική μνήμη. Τι “ιστορική”; Ούτε χθεσινή δεν έχουμε! Πράγματα που τα ζήσαμε χθες, οι ίδιοι, στο πετσί μας, αφήνουμε θρασύτατα να μας τα λένε ανάποδα όλοι, και δεν αντιδρούμε!…»

του Ρένου Αποστολίδη (απόσπασμα από συνέντευξη του )

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ότι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος!!!



...Να μας πούνε δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα:
Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντινός,
Διογένης ο Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ,ο Ρηγίνος, Πυθέας
που στον καιρό μας σημαίνουν αντίστοιχα
Αϊνστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλάνκ, Ροντέν, Κολόμβος.
Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης,
όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο,
μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.
Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες
τι λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο,
μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν
γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη…
Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολλυβογράμματα έχουν διαβάσει
στο πρωτότυπο τρεις διαλόγους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους
του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστο-τέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).
Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας ειπεί ποιός γνωρίζει και διδάσκει
από τους ειδικούς προφεσσόρους στα πανεπιστήμια ότι οι τρεις τραγικοί ποιητές μας στη βάση τους
είναι φυσικοί επιστήμονες, ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο Πλάτων
έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό,
 και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα, ότι η διδασκαλία τραγωδίας στον θέατρο ήταν κήρυγμα
από άμβωνος ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.Δεν νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας
θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου
από τους νεοέλληνες που να υπερβάινουν τους δύο στους χίλιους.

Από το Ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωϋσής, Αβραάμ, Ησαϊας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα ονόματα.
Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην ξεύρει τούτους τους εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.
Το ίδιο συμβαίνει, αν ζητήσεις να σου αναλύσουν την επί του Όρους Ομιλία,
ή να σου τραβήξουνε διάλεξη περί νηστείας, περί προσευχής, περί του«Δεύτε οι ευλογημένοι....».
 Ο κάθε νεοέλληνας εδώ είναι πτυχιούχος και ειδήμονας. Είναι κληρονόμος και καθηγητής.
Ξέρει να ταϊσει άχυρα το σκυλί του, και κόκαλα το γαϊδούρι του.
Γνώση και πίστη και σοφία, που να ιδούν τα μάτια σου και να μην πιστεύει ο νους σου.

Οι Εβραίοι εκαλλιέργησαν τη γη της πίστης. Οι Έλληνες εκαλλιέργησαν τη γη της γνώσης.
Οι εβραίοι ήσαν δήμιοι, οι έλληνες ήταν οι δικαστές.
Οι εβραίοι ήσαν αδίσταχτοι, οι έλληνες ήσαν ευγενικοί.
Για αυτό και νίκησαν οι εβραίοι τους έλληνες.
Εχρησιμοποίησαν σαν όπλο τους βέβαια το χριστιανισμό,
ένα νόθο και μυσαρό παρασάρκωμα του σώματος τους, από τους ίδιους απόβλητο,
και αφάνισαν την ωραία Ελλάδα. Ότι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος!!!

Γκέμμα, Δημήτρης Λιαντίνης

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

"Πρόοδος ο ευτελισμός των φυσικών νόμων;"


Η ψυχαναλυτική δουλειά δεν είναι παρά μια επαλήθευση και μια μαρτυρία του γεγονότος πως ο  Εαυτός μας διαπλάθεται, κυρίως μέσα στην ιστορία της  σχέσης  μας με τους γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον. Δεν μπορούμε να αυταπατόμαστε ότι  ο Εαυτός αναπτύσσεται αυτόνομα  και ανεπηρέαστα από το περιβάλλον και τους ανθρώπους που το συνθέτουν. Αντιθέτως, ο  άνθρωπος δημιουργείται ως άτομο από τη συνάντηση με τα άτομα του στενού του περιβάλλοντος, αναπτύσσεται και εξελίσσεται μέσα και μέσω της αλληλεπίδρασης τους και η δημιουργία της προσωπικότητας, επηρεάζεται και διαμορφώνεται από τα διαφορετικά υλικά που συνθέτουν τη σχέση του παιδιού με τους δύο γονείς, την αρσενική αρχή που εδραιώνει τα όρια και την ταυτότητα και τη θηλυκή αρχή που είναι πιο ανεκτική και προστατευτική. Η ισορροπία αυτών των δυο αρχών συμβάλλει στην εσωτερική αρμονία και συγκρότηση υγιούς Εαυτού.

Στη σημερινή κοινωνία όμως, όπου κυριαρχεί η παντοδύναμη αυταπάτη, η τόσο καταστροφική για την πορεία του ανθρώπου, τείνει να γίνει δεκτή η  πεποίθηση ότι το παιδί μπορεί να αναπτυχθεί φυσιολογικά με «ακαθόριστους γονείς», χωρίς πατέρες και μητέρες και χωρίς τους διακριτούς τους ρόλους. Χωρίς  δηλαδή τις αξίες των ρόλων  που η ίδια η φύση έχει τακτοποιήσει για μας. Στο όνομα μιας δήθεν προόδου, η κοινωνία καταλήγει να υποσκελίσει το φυσιολογικό, αγνοώντας τις ψυχικές ανάγκες που δομούν την ανάπτυξη του ατόμου. Στην ουσία, στο όνομα της ψευδοπροόδου, το άτομο  αποξενώνεται  από τη φύση του, ταπεινώνεται και οδηγείται σε επικίνδυνες ψυχικές καταστάσεις…

Διηδάμεια


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Καλύτερα να «ανήκεις» παρά να σκέπτεσαι…


Σ’ έναν κόσμο που προσπαθεί μέρα νύχτα να σε κάνει σαν όλους τους άλλους, για να είσαι ο εαυτός σου, πρέπει να δίνεις καθημερινά μάχες εξωτερικές και εσωτερικές.

Από τη νηπιακή ηλικία ο άνθρωπος ωθείται να συνθηκολογήσει με την παραίτηση. Αναγκάζεται να θυσιάσει τις πολλαπλές δυνατότητες με τις οποίες γεννιέται, και η ατομικότητα και η μοναδικότητα του εξουδετερώνονται με συνοπτικές διαδικασίες καλουπώματος σκέψης, γνώσης, ενδιαφερόντων κτλ. Το σύστημα τον παραλαμβάνει από πολύ νωρίς, τον καθοδηγεί, τον αποστειρώνει και τον συρρικνώνει, μέχρι να μετατραπεί στον τύπο ανθρώπου που μπορεί εύκολα να ενταχθεί στα ελεγχόμενα σχήματα και να ταυτιστεί με μια ετικέτα.

Χρειάζεται σθένος και βαθιά επίγνωση του εαυτού για να κρατηθεί κανείς έξω από τα μαζικά σχήματα και να μην υποκλιθεί στην ανάγκη του ανήκειν. Αυτή η εγγενής επιθυμία του και ο φόβος μήπως και «ξεμείνει» είναι που τον καθιστούν ένα εξαρτημένο θύμα του συστήματος. Του συστήματος, που θέλει το άτομο όχι αυτόνομο αλλά ταυτισμένο μ ένα αναγνωρίσιμο προσωπείο  και κατ επέκταση απόλυτα ελεγχόμενο..

Διηδάμεια

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Ο Δρόμος . Φρίντριχ Νίτσε



Θέλω να πάω στον σκοπό μου.
Τραβώ τον δρόμο μου.
Θα προσπεράσω πηδώντας
Τους διστακτικούς και
βραδυπορούντες.
Ας είναι ο δρόμος μου
Η καταστροφή τους.